Presidential Inauguration Manifesto

اقتصاد دختر بازی

... و دختر بازی را قانونی جز بازدهی نزولی، یارای تفسیر نیست

زندگی در عیش، مردن در خوشی

وبلاگ نویس عزیز، رعایت خطوط قرمز نشانه شخصیت شماست

شیوه نوشین لبان

گفتم که ماه من شو...
گفتا نیل آرمسترانگ بیاید

اتیولوژی خشونت

خشونت آخرین پناهگاه بی کفایتی است.

(ایزاک آسیموف)

وندالیسم اخته

After fighting, everything else in your life got the volume turned down. You could deal with anything

انتصاب رحیم مشایی، دهن کجی به رهبری

امر مبرهن آن است که وقتی ملّتی دوره ای نسبتاً طولانی از تاریخ خود را مصروف تدوین مبانی مکتب یا ایدئولوژی ای می نماید، ایمان به مبادی آن ایدئولوژی به صورت جزئی از اعتقادات ناخودآگاه آن ملت بدل خواهد شد. این رویه آن چنان مشهود است که حتی در سطح اساطیر و داستان های قومی و ملی نیز قابل بررسی است؛ آنگونه که اعتقاد به وجود موجودات خرافی نظیر دیو همچنان در میان اقوام مشهود است و حتی برگزاری مراسم سو و شون در سوگ سیاوش تحت تاثیر داستان های شاهنامه همچنان به عنوان بخشی از آیین های مذهبی، مرسوم است.

فارق از تمام این مقدمات آنچه در سطح جامعه ایران حائز اهمیت است حجم فعالیت های فرهنگی، تبلیغاتی و انتشاراتی است که از پیش از پیروزی انقلاب اسلامی تا امروز هزینه ی اشاعه ی مبادی ایدئولوژیک جمهوری اسلامی و تعریف دوست ودشمن شده است. اعتقاد به غاصب بودن رژیم صهیونیستی نیز بخشی از همین ایدئولوژی بوده، بویژه که پس از فتوای آیت الله خمینی مبنی بر بزرگداشت آخرین جمعه ماه مبارک رمضان، این مخالفت جنبه ای آشکار و فرا مرزی به خود گرفت و در طول این سی سال پس از انقلاب اسلامی حجم تلاش های فرهنگی ضد صهیونیستی، دست کم داخل مرزهای کشور آنقدر بوده که امروز هر ایرانی به صورت ناخودآگاه به غاصب بودن رژیم صهیونیستی و مردم آن سرزمین – که علی رغم همه اینها به زعم خود حکمرانی قوم بنی اسرائیل از نیل تا فرات را تحقق وعده الهی می دانند- تقریر کند.

از سوی دیگر در نبود حزب به معنای واقعی که افراد لایق و مناسب حکومت داری از درون آن تربیت شوند و رشد پیدا کنند، رویه رفاقت مداری در دولت حاضر موجب شده تا انتصاباتی نظیر رحیم مشایی ها هر از چند گاهی سر و صدا ساز شوند. فاجعه آنجا رخ می نماید که اینگونه انتصابات جمهور مردم را با پارادوکس بزرگی مواجهه می کند که آخر اسرائیل و مردم آن دوست ما هستند یا در زمره دشمنان سازش ناپذیر جمهوری اسلامی؟ از سوی دیگر وقتی آیت الله خامنه ای در نماز جمعه از تقارب فکری خود با احمدی نژاد سخن می گویند، چگونه این رفتارهای غیر مسئولانه قابل توجیه است؟

نحوه ی اداره ی دولت توسط آقای احمدی نژاد و دوستان شان این روزها آنگونه است که گویی انجمن اسلامی اداره می کنند و فارق از هرگونه مسئولیت پذیری آن چنان رفتار و صحبت می نمایند که گویی از هزینه هایی که اینگونه رفتارها بر پیکره نظام وارد می کنند بی اطّلاع هستند.

این نقد صرف نظر از پیامدهایی که این خبر می توانست به عنوان Hot news ، جهت انحراف افکار عمومی از جریان خبری غالب داشته باشد، نگاشته شده...!